CAST Newsletter

Koen Mortier: Rock-’n-roll in de parochiezaal

‘Grof’, ‘smerig’, ‘grensverleggend’, ‘weerzinwekkend’, ‘plat’. De commentaren in de pers over de verfilming van Herman Brusselmans’ roman liegen er niet om: Ex-drummer (klik hier voor de trailer, de casting was in handen van Casting Studio) van de film- en reclamemaker Koen Mortier is allesbehalve een zoveelste zielsbrave Vlaamse film. Een gesprek met de fel omstreden regisseur van ‘de Vlaamse Trainspotting’. tekst: Dominique Soenens Nog voor de film in de zaal te zien was, was er veel controverse rond. Dat kwam u niet slecht uit? “Ik heb ze natuurlijk voor een stuk zelf gecreëerd, maar de controverse is overdreven. De verontwaardigde reacties komen van intellectuelen, niet van gewone mensen. Nochtans zouden zij moeten weten dat het om een komedie gaat. Het is zo over the top als maar kan zijn. Ik ben voor racist versleten, omdat ik in mijn film enkele racistische zwijnen opvoer. In Vlaanderen wordt met een echte kruideniersmentaliteit gereageerd. In het buitenland zijn de reacties anders. Voor mij moet de film zich vooral internationaal bewijzen.” Waarom heeft u Ex-drummer gekozen? “Ik heb daarvoor met Brusselmans samen gezeten. Ik wilde iets van hem verfilmen en de keuze viel op Ex-drummer omdat het verhaal heel rechtlijnig is. Ik ken het milieu in het boek ook goed. Ik ken zowel beruchte, beroemde als mislukte muzikanten. Ook van toen ik jong was. In mijn dorp vroeger was er ooit een punkfestival, met allerlei groepjes die perfect in deze film zouden thuishoren. Twee gasten die ik kende, gingen toen naar een concert van Golden Earring en kwamen twee dagen later terug als punks. (lacht)” Elk dorp in Vlaanderen heeft zijn losers en lowlifes? “Dat is zo. Als je even rond je kijkt, zie je overal in Vlaanderen dit soort marginale figuren. Dat maakt de negatieve reacties op deze film ook zo vreemd: ik toon op een totaal onverbloemde manier de onderbuik van de samenleving, meer niet. Die reacties komen van mensen die liever rondhangen in de Dansaertstraat en in de Beursschouwburg in Brussel. Heel middelmatige, strontvervelende plekken. De mensen die ik toon, zijn veel interessanter dan die middle class.” Het volledige artikel kan je lezen op www.kindamuzik.net/